- Contact
Jeugdtheater
PrintStuur door
Laureaat
Eveneens genomineerd
Studio Orka
Een leegstaande Gentse villa met afbladderende muren en neergelaten rolluiken, overwoekerd door klimop: met ‘Berninna’ (2009) speelde Studio Orka, het gezelschap van Philippe Van de Velde en Martine Decroos, opnieuw op locatie. Twee griezelige butlers verwelkomen de toeschouwers op de honderdste verjaardag van Berninna. De verhalen en grappen die ze debiteren worden geserveerd op een bedje van huiver – de sfeer van het oude vampierkasteel is nooit ver weg. Desondanks switcht het acteerspel naadloos heen en weer tussen gein en ontroering.
Sinds haar ontstaan in 2006 liet Studio Orka een nieuwe wind in het jeugdtheater waaien. Het ontwerpersduo Philippe Van de Velde en Martine Decroos introduceerde handig zijn beeldend talent en eigenzinnige visie in vernuftige locatievoorstellingen. Het decor, de spitsvondige snufjes en machinerieën, de personages, het verhaal: ze vervloeien feilloos met de locatie. Hierdoor ontstaat een magische beleveniswereld in de schemerzone tussen realiteit en fantasie. De toeschouwer maakt deel uit van de voorstelling, en kan heel even helemaal geloven in wat er gebeurt. Dit is rijk en boeiend jeugdtheater, maar dan wel voor jong én oud.
Met acteurs en zielsverwanten Katrien Pierlet, Dominique Van Malder, Jo Jochems en Brenda Bertin maken ze sinds LAVA (2005) jaarlijks één voorstelling. De vormgevers en theatermensen inspireren elkaar en ontwikkelen zo een eigen theatertaal.
Studio Orka is meer dan verrukkelijk locatietheater en sublieme vormgeving. Ook de gelaagde humor, de ontwapenende eerlijkheid, het ongebreidelde speelplezier en de onophoudelijke zoektocht naar nieuwe mogelijkheden zijn een constante. Studio Orka teert nooit op formules, maar tovert telkens opnieuw een frisse en verrassende voorstelling uit de mouwen. In 2009 werden die troeven dankzij ‘LAVA’ ook ontdekt in Nederland, Denemarken, Oostenrijk, Luxemburg en Schotland. Hun ‘Legende van Woesterdam’ sleepte op het Nederlandse Fringe Festival de Gouden Krekel in de categorie ‘Beste Productie’ in de wacht.
foto (c) Academie Beeldende Kunsten Anderlecht - Julie Van Elslande
Inne Goris
Een jaloerse vrouw vermoordt de bruid van haar ex-geliefde en brengt ook haar eigen kinderen om het leven. Voor ‘Naar Medeia’ (2009) liet Inne Goris (Ukkel, 1969) zich inspireren door de oude Griekse mythe. In haar moderne bewerking zet zij niet Jason en Medeia en hun fatale liefde centraal, maar wel het verhaal van de kinderen. Die zijn de speelbal van de vechtscheiding van hun ouders. Twee mensen die nochtans ooit van elkaar hielden en die duidelijk maken dat ze nog steeds van hun kinderen houden. Het is een gezinsdrama zonder beulen en met enkel slachtoffers.
‘Naar Medeia’ is exemplarisch voor de manier waarop Inne Goris jeugdtheater maakt. In lange werkprocessen gaat ze op zoek naar de manier waarop kinderen en jongeren zich verhouden tot grote, moeilijke thema’s en extreme situaties. Op die manier dragen haar voorstellingen bij tot de discussie over wat voor kinderen en jongeren relevant en ‘goed’ is en wat niet. In elke voorstelling zoekt Goris naar het geschikte medium om te zeggen wat gezegd moet worden: dans, installatie, theater, beeld... Telkens opnieuw resulteert deze zoektocht in weinig voor de hand liggende voorstellingen, van een niveau dat binnen het jeugdtheater niet vaak te zien is. Zij heeft een unieke plaats in het jeugdtheaterlandschap en maakt het een stuk rijker en waardevoller.
Inne Goris is een eigenzinnige theatermaakster die geen compromissen sluit. Ze legt de lat erg hoog en maakt het zichzelf daardoor niet gemakkelijk. Gestaag bouwt ze aan een repertoire dat getuigt van een groot respect voor de sérieux van het kind en aan een ontluisterende, uitgepuurde theatertaal met een grote emotionele intensiteit.
foto (c) Academie Beeldende Kunsten Anderlecht - Almudena Crespo
Jan Sobrie
In 2009 trok Jan Sobrie (Gent, 1979) met verschillende voorstellingen de aandacht. In ‘Enkele reis’ (Theater Antigone en BRONKS) speelde hij een opmerkelijke dubbelrol. Met zijn dynamisch spel droeg hij deze actuele en hilarische satire op de terugkeerpolitiek van migranten. Voor ‘Hola que tal’ (Theater Antigone) pende hij niet alleen de tekst bij elkaar, maar zette hij zelf een showzanger met de allures van een dragqueen op de planken. De personages, kleine karakters uit de rand van de samenleving, waren breekbaar, gevoelig, herkenbaar, schrijnend en kwetsbaar. Sobrie coachte ook ‘Christophe en Willy’ (BRONKS), een locatievoorstelling op een voetbalveld. En ‘Remember Me’, een samenwerking met Geert Vandyck, werd in de atelierwerking van KOPERGIETERY door jongeren gespeeld. Hun tekst behandelt weer een gevoelig thema: het pesten van een meisje met een handicap.
Jan Sobrie is niet alleen een eigenzinnige maker en schrijver van jeugdtheater, maar ook een veelzijdige acteur. Deze opmerkelijke persoonlijkheid had reeds een rijk gevuld palmares op zak. Denk maar aan ‘Zolderling’, ‘Smolders & Sobrie’ en ‘Rouwdouwers’ bij BRONKS, ‘Titus’ bij KOPERGIETERY en ‘Fimosis’ bij Theater Antigone. De monoloog ‘Titus’ en de dialoog ‘Fimosis’ werden voor het Theaterfestival geselecteerd.
In al zijn voorstellingen toont Jan Sobrie zich als een echte speler, met de zottigheid van een kind. Zijn voorstellingen bulken van de energie. Maar ze gaan wel over de problemen waarmee jongeren en volwassenen in het echte leven worden geconfronteerd: pesten, scheidingen, illegaliteit, zelfmoord. Zware thema’s, maar Sobrie slaagt erin om toch telkens een snuif luchtigheid aan het recept toe te voegen. Hij laat de lach toe zonder daarom de wrangheid uit de weg te gaan.
foto (c) Academie Beeldende Kunsten Anderlecht - Liesbet Christiaen
